+ طول، عرض و ارتفاع

  زمان را عقب می کشم.

  به اولین قرار عاشقی مان،

  آلاچیق کنار ساحل، مبدا مختصات ماست.

  با کوچکترین قدمی که برمی دارم،

  با هر تغییر در چهار جهتِ دو محور طول و عرض مختصات، با ذره ذره وجودم می گویم: "دوستت دارم".

  به امروز می رسم،

  حاصل تلاقی تمام نقاطِ دو محور طول ها و عرض ها در جهان، عددی است کوچکتر از عشق من به تو.

  از محور ارتفاع کمک می گیرم،

  سوار بر بلندترین آسانسور، با هر تغییر در ارتفاع فریاد می زنم: "دوستت دارم".

  فردا این کار را بر قله مرتفع ترین کوه ها انجام خواهم داد،

  و فردایی دیگر بر بال بلندپروازترین هواپیماها.

  نیک می دانیم که زمان، جاودان بودن "دوستت دارم" ها را نفی خواهد کرد.

  آن روز فرا خواهد رسید...

  اما آن روز، نشانگر ارتفاع، عددی خواهد بود کوچکتر از صفر.

نویسنده : پاندای خندان ; ساعت ۸:٥٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٤/٢/۱۳
تگ ها: عشق
    پيام هاي ديگران()   لینک