تو بزرگی

  ...

  تو بزرگی مثِ شب.

  اگه مهتاب باشه یا نه

                             تو بزرگی

                                        مثِ شب.

   خودِ مهتابی تو اصلا، خودِ مهتابی تو.

  تازه، وقتی بره مهتاب و

                                هنوز

  شبِ تنها

             باید

  راه دوری رو بره تا دَمِ دروازه ی روز

  مثِ شب گود و بزرگی

                               مثِ شب.

  تازه روزم که بیاد

  تو تمیزی

             مثِ شبنم

                          مثِ صبح.

  تو مثِ مخملِ ابری

                          مثِ بوی علفی

  مثِ اون ململِ مه نازکی:

                                  اون ململِ مه

  که رو عطرِ علفا، مثلِ بلاتکلیفی

  هاج و واج مونده مردد

                             میونِ موندن و رفتن

                                                      میون مرگ و حیات.

  مثِ برفایی تو.

  تازه آبم که بشن برفا و عُریون بشه کوه

  مثل اون قله مغرورِ بلندی

  که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...

 

  من باهارم تو زمین

  من زمینم تو درخت

  من درختم تو باهار،

  نازِ انگشتای بارونِ تو باغم می کنه

  میون جنگلا تاقم می کنه.

/ 0 نظر / 19 بازدید